Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

Νέα Εποχή: Μερικές σκέψεις που έγιναν ανάρτηση



   Για το θέμα αυτό θα πρέπει να προσπαθήσω πολύ να κάνω τις σκέψεις μου λόγια, γιατί ήδη δυσκολεύτηκα να κάνω το συναίσθημα ξεκάθαρη σκέψη. Να το ονοματίσω και να το ορίσω. Με πειράζει απίστευτα να βλέπω τον κόσμο να καταστρέφεται και πρέπει να γράψω γι’ αυτό. Όχι από μετεωρίτες όπως οι – όπως αποδείχτηκε τελικά – τυχεροί δεινόσαυροι ή από το χέρι κάποιου Θεού Τιμωρού που μας βαρέθηκε, αλλά από την δική μας ανόητη και άπληστη ανθρώπινη φύση. Και η καταστροφή αυτή δεν είναι δήμιος, είναι βασανιστής. Δεν μιλάμε για ζωές που χάνονται και απομυθοποιούνται στριμωγμένες σε στατιστικές και σχέδια, αλλά για κάτι ακόμα χειρότερο. Μιλάμε για ψυχές που βασανίζονται, που τελματώνουν, που υποφέρουν και που τελικά δεν χωράνε πουθενά. Δεν υπάρχει ευθανασία για τις ψυχές αυτές, μόνο ατέρμονη προσπάθεια και ανοχή, απώλεια κάθε αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού. Πολύ συχνά μάλιστα δεν υπάρχει ελπίδα και αυτό είναι το χειρότερο βασανιστήριο, το βαρύτερο τίμημα. Μιλάω για εμάς, τους σύγχρονους ανθρώπους, τις δικές μας ψυχές και το χειρότερο τις ψυχές των παιδιών μας.

Πόσο τρελαίνομαι όταν συνειδητοποιώ ότι η Παγκόσμια Κρίση, η οικονομική ανέχεια, η εξαθλίωση, η διαπόμπευση και πώληση ολόκληρων εθνών ξεκινάει από κάτι τόσο φαινομενικά μικρό και προσωπικό όσο η δική μας ανασφάλεια, η επιβεβαίωσή μας μέσα από υλικά, από τσάντες, ρούχα, αυτοκίνητα, καλλυντικά, από τα σχολεία των παιδιών μας, τις οικιακές βοηθούς μας, την πιστωτική μας κάρτα, το πορτοφόλι μας, το δέρμα που είναι φτιαγμένο το πορτοφόλι μας, την αλαζονεία μας καθώς ο τραπεζικός λογαριασμός αυξάνει. Κάνουμε πράγματα γιατί απλά μπορούμε, έχουμε το απαιτούμενο status. Η ανασφάλειά μας που έγινε καταναλωτική μανία διέγραψε έναν φαύλο κύκλο. Νέκρωσε το συναίσθημα, την συναίσθηση, την νροπή, την συνείδηση, την ευαισθησία και αφού σκότωσε ή υποβάθμισε ως αδυναμία κάθε τι υγιές μέσα μας στράφηκε να τραφεί πάλι από τον υλισμό και την κατανάλωση. Κι αυτό κάνει δεκαετίες τώρα. Διαγράφει αυτόν τον καταστροφικό φαύλο κύκλο. Οικογένειες που είχαν μία στέγη και ένα τίμιο εισόδημα έμειναν στον δρόμο, βγήκαν στις ειδήσεις και μπήκαν στο περιθώριο. Έγιναν οι ανθρωπομορφές (λέξη της αδερφής μου) που συχνά τις κρατάμε στο περιθώριο της ματιάς μας όχι από αναισθησία αλλά από τρόμο, ότι εμείς είμαστε οι επόμενοι. Και θα είμαστε. Όπως και κάθε άνθρωπος επάνω στον χρησιμοποιημένο αυτόν πλανήτη.

Όλα αυτά που γράφω δεν είναι ένα παραλήρημα μιας τρελής wiccan (κι ας μοιάζει με κάτι τέτοιο) αλλά μία προτροπή. Ας σκεφτούμε και λίγο μόνοι μας χρησιμοποιώντας τις δικές μας σκέψεις και όχι τις σκέψεις άλλων. Ας σταματήσουμε να ακολουθούμε τυφλά όσα μας φυτεύουν στο μυαλό. Ίσως να μην είναι στο χέρι μας να φέρουμε την αλλαγή στον κόσμο, αλλά το χέρι μας μπορεί να ενωθεί με άλλα χέρια και το μυαλό μας με άλλα μυαλά. Μπορούμε να αλλάξουμε και να μην αποδεχτούμε ότι θα ζήσουμε σε έναν κόσμο που ο καρκίνος και η κατάθλιψη θα μας συντρίψουν και θα είμαστε ασήμαντες μαριονέττες. Σε μία παγκοσμιοποίηση που η πίστη συνετρίβη από την αλαζονεία της λογικής και της επιστήμης, που η ελπίδα υπέκυψε στην σκληρότητα μπορούμε να κάνουμε ξανά την διαφορά. Ας μην ξεχνάμε ότι το σημερινό μοντέλο διαβίωσης, διακυβέρνησης και πρακτικής δεν είναι παρά ένα κακομαθημένο βρέφος. Υπάρχει μόνο τα τελευταία 150 χρόνια και 150 χρόνια δεν είναι τίποτα, μία κουκίδα στον χρόνο. 

Υπάρχει δύναμη και είναι μέσα μας. Υπάρχει Ανώτερη Δύναμη και είναι γύρω μας και μέσα μας, όπως κι αν την ονομάζουμε, όπου κι αν την τιμούμε, σε εκκλησίες, τζαμιά ή απλά στην σκιά ενός δέντρου. Υπάρχει ελπίδα. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να έρθουμε κοντά στην ανθρώπινη φύση μας και να ακούσουμε την φωνή μέσα μας. Ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε και ας μην κλαιγόμαστε για ότι δεν είναι εφικτό. Και το κυριότερο ας ευχαριστήσουμε για όσα έχουμε γιατί δεν τα έχουν άλλοι και δεν έχουμε το δικαίωμα να τα υποβιβάζουμε όταν είναι τόσο πολύτιμα. Σπίτι, στέγη, νερό, φαγητό, βιβλία, ρούχα (όχι designer, απλά όμορφα ρούχα που μας πάνε κι ας είναι ακόμα και χάρισμα από άλλους), φάρμακα, γιατρούς και τόσα άλλα. Και αυτά είναι τα μικρά, τα απλά. Τα σημαντικά είναι η υγεία, οι οικογένειά μας, οι άνθρωποι που αγαπάμε και μας αγαπούν, τα κατοικίδιά μας, τα φυτά μας. Με λίγα λόγια η ζωή μας, ο χώρος μας, εμείς. Γιατί αξίζουμε κάτι καλύτερο όταν δεν αγαπάμε ότι έχουμε; Γιατί αξίζουμε να μας αγαπούν όταν αγαπάμε εγωιστικά ή καθόλου; Γιατί να μας ακούσει ο Θεός μας όταν στο γραφείο του έχει ένα δωμάτιο που ξεχειλίζει απαιτήσεις και παρακάλια και δίπλα του ένα άδειο και έρημο δωμάτιο χωρίς ευχαριστίες, χωρίς ευγνωμοσύνη; Αυτή νομίζω είναι η λέξη – κλειδί. Γιατί ευγνωμοσύνη είναι αυτοσυνειδητοποίηση και ταπεινότητα και μόνο μέσα από την ταπεινότητα μπορούμε να φτάσουμε στο μεγαλείο. Γι’ αυτό στην πραγματικότητα γράφω σε αυτόν τον ιστότοπο. Όλα όσα έχω γράψει έχουν σαν επίκεντρο την βελτίωση του εαυτού μας, την ταπεινότητα και την ευγνωμοσύνη, γιατί μόνο μέσα από αυτά μπορούμε να ζητήσουμε κάτι επιπλέον. Και αυτό που θα ζητήσουμε θα είναι χρήσιμο, καλό και ίσως ακόμα και αλτρουιστικό. Αυτή είναι η μαγεία και η ενέργεια. Και τα γράφω όλα αυτά γιατί ξαναδιάβαζα όλο μου το blog και συνειδητοποίησα ότι γράφω για ενέργεια, για δύναμη, για την πνευματική μας υπόσταση αλλά όλα αυτά δεν λειτουργούν χωρίς την καλή πρόθεση και την αποδοχή της ανθρώπινης φύσης μας και όχι του φιρμάτου Φρανκενστάιν που γεννήθηκε την τελευταία εικοσαετία. Ζητώ συγγνώμη αν σας κούρασα ή σας κατέθλιψα, πραγματικά δεν το είχα σκοπό. Δεν έχει νόημα όμως να γράψω τίποτε άλλο εδώ μέσα, αν δεν πω πρώτα και πάνω απ’ όλα αυτά που νιώθω.

Να λέτε στους ανθρώπους που αγαπάτε ότι τους αγαπάτε. Να το λέτε συνέχεια γιατί και πάλι δεν είναι αρκετό. Και να νοιάζεστε.

Σας έχω εδώ δύο βίντεο που βρήκα στο You Tube τα οποία μιλάνε καλύτερα από εμένα. Εδικά το δεύτερο. Καλό βράδυ σε όλους σας και να είστε πάντοτε καλά.

Η φιλή σας και συνοδοιπόρος, γνωστή και ως "η λευκή μάγισσα που παραληρεί" ή σε άλλους κύκλους  ώς "η τρελή κυρία με τα Ταρώ και τα κεριά"

Υ.Γ: Υπόσχομαι ότι αφού έβγαλα από μέσα μου ό,τι με βασανίζει θα επιστρέψω με νέες περιπέτειες
 




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου